سخنانی از امام علی علیه السّلام

  

   قالَ امام علیٌّ ( علیه السّلام ) :

هیچ دشمنی برای انسان٬ ستمگرتر از نفس او نیست

خوشا به حال آن که همیشه خدا را در نظر داشته و از گناه خویش بیمناک باشد.

هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

نفوس خویش را به ترک عادت ها رام کنید.

خشم وغضب صاحبش را هلاک می کند و زشتی های او را آشکار می سازد.

کسی که نهان و آشکار٬ و کردار وگفتارش تفاوتی نکند٬ به راستی امانتش را ادا و عبادتش را خالص کرده است.

زبان عاقل در پشت قلب او جای دارد و قلب احمق پشت زبان اوست.

زبان عاقل در پشت قلب او جای دارد و قلب احمق پشت زبان اوست.

بدترین مردم کسی است که عیوب مردم را دنبال کند٬ در حالی که نابینای عیوب خود است.

خدا محمد (ص) را نشانه ای ساخت برای قیامت٬ و مژده دهنده به بهشت٬ و ترساننده از عقوبت. از دنیا برون رفت و ار نعمت آن سیره نخورد؛ به آخرت در شد٬ و گناهی با خود نبرد؛ سنگی بر سنگی ننهاد تا جهان را ترک گفت٬ و دعوت پروردگارش را پذیرفت. پس چه بزرگ است منتی که خدا بر ما نهاده. و چنین نعمتی به ما داده٬ پیشوایی که باید او را پیروی کنیم و پیشروی که پا بر جای پای او نهیم.

بردباری پرده ای است پوشاننده و عقل شمشیری برنده پس کمبود های اخلاقی خود را بردباری بپوشان و هوای نفس خود را با شمشیر عقل بکش.

خلاقیت با چوب کبریت

وقتی پای خلاقیت در میان باشه انسان خلاق می تونه حتی از چیزهای ساده و پیش پا افتاده استفاده کرده و دست به هنرنمایی بزند. تصاویری که مشاهده می کنید حاصل کار هنرمندی است که با استفاده از چوب کبریت های سوخته و شعله ایجاد شده توسط آن، صحنه های جالبی رو خلق کرده است.

 

ادامه نوشته

لقمان حکیم

لقمان حکیم(ره)پسر را گفت:امروز طعام مخور و روزه دار و هر چه بر زبان راندی بنویس. شبانگاه همه آنچه را که نوشتی بر من بخوان انگاه روزه ات را بگشا و طعام خور.

شبانگاه پسر هر چه نوشته بود خواند. دیر وقت شد وطعام نتوانست خورد. روز دوم نیز چنین شد وپسر هیچ طعام نخورد. روز سوم باز هر چه گفته بود نوشت وتا نوشته را برخواند آفتاب روز چهارم طلوع کرد و او هیچ طعام نخورد. روز چهارم هیچ نگفت شب پدر از او خواست تا کاغذها بیاورد و نوشته ها برخواند . پسر گفت: امروز هیچ نگفته ام تا برخوانم.لقمان گفت: پس بیا و از این نان که در سفره است بخور و بدان که روز قیامت آنان که کم گفته اند چنان حال خوشی دارند که اکنون تو داری.

 

سکوت کن!

 

اهسته برو

اهسته بیا

 

وجدان ها همه خواب اند...

 

امتحان اسکندر

از جمله گناهانی که قران کریم روی آن تاکید فراوان دارد ستم به دیگران و تضییع حقوق مردم میباشد و در آیات متعددی عواقب وخیم ستم گری را یاد آور شده و در این زمینه هشدار می دهد و می فرماید : ( انه لا یفلح الظالمون ) البته که ستمگران رستگار نخواهند شد .
امتحان اسکندر
ارسطو مربی اسکندر بود ، پس ار آن که کاملا او را تربیت کرد و تمامی علومی که لازم بود به او یاد داد ، یک روز در مجلسی که جمعی از علما و حکما بودند از اسکند سوالاتی پرسیده شد اسکندر هم به تمام آن سوالات جواب های درست داد . ولی ارسطو به جای تحسین و تشویق او را شدیدا توبیخ و سرزنش کرده و او را به جهل و نادانی نسبت داد . اسکندر نوجوان از این عمل شدیداً ناراحت شد و از استاد خود رنجید . حضار مجلس از سرزنش های بی مورد و بی جای استاد تعجب کرده و در مقام اعتراض از او پرسیدند : که برای چه به جای تشویق از این شاگرد ممتاز با خشونت و ناسپاسی بخورد کردی ؟ ارسطو جواب داد: اسکندر کودکی است که در ناز و نعمت بزرگ شده است و درآینده ای نزدیک پادشاه خواهد شد من خواستم مزه ظلم را به او بچشانم تا بفهمد که ظلم چه قدر تلخ و ناگوار است تا وقتی که به پادشاهی رسید از ستم و بی انصافی و تضییع حقوق دیگران خود داری کند .
علی ( علیه السلام ) فرمود :ستم گناهی است که هیچ وقت فراموش نمی شود
بیاییم در زندگی به هیچ کس ظلم و ستم نکنیم

دل مسوزان که زهر دل به خدا راهی هست

هر که را هیچ به کف نیست به دل آهی هست

پاکی گمگشته

 

اگر زآسمان هزاران غم بارد بر تارک سرم

فروچکد اشک های بی شکیب قطره قطره از دودیده ی ترم

زهیچکس گلایه نیست

ازخویش می کشم .

این را به صدق گویم و سوگند می خورم

دانم اسیر بندم که خود به پای خویش بسته ام

اینک خدای خوب من ، از خویش خسته ام

شرمم شود که آنچنان غافل ز لطف تو

غرق گنه شوم ....

ای وای بر منی که سپیدم آفریدی

اما سیه شدم ...!

ای وای کودکی ...

کجایی ...؟!

کجایی که باریدگر سپید گردد این دلم.

این بار در صفحات عمر خود

جز حق نخواهم نوشت ....!

 

منزل ویران

                      

                                

 

خرّم آن روز کزین منزل ویران بروم       

                                                 راحت جــان طلـبم وز پی جانان بروم

گرچه دانم که بجایی نبرد راه  غریب       

                                                  من به بوی خوش آن زلف پریشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت    

                                                 رخت بر بندم و تا ملک سلیــمان بروم

چون صبا با دل بیمار و تن بی طاقت      

                                                به هــواداری آن ســـروخرامان بروم

در ره او چوقلم گر به سرم باید رفت       

                                               با دل زخـم کش و دیده گــریان بروم

نذر کردم گر ازین غم بدر آیم روزی     

                                               تا درِ میکده شــادان وغزل خوان بروم

به هوا داری او ذرّه صفت رقص کنان       

                                               تا لب چشــمه خورشیددرخشان بروم

تازیان را غم احوال گرانباران نیست      

                                               پارسـایان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافـــظ نبرم ره ز بیابان بیرون     

                                               همره کوکـــبۀ آصـــف دوران بروم

زاهد ظاهرپرست

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

                                             در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست

در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست

                                            در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست

تا چه بازی رخ نماید بیدقی خواهیم راند

                                            عرصه شطرنج رندان را مجال شاه نیست

چیست این سقف بلند ساده بسیارنقش

                                           زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست

این چه استغناست یا رب وین چه قادر حکمت است

                                        کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست

صاحب دیوان ما گویی نمی‌داند حساب

                                       کاندر این طغرا نشان حسبه لله نیست

هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگو

                                     کبر و ناز و حاجب و دربان بدین درگاه نیست

بر در میخانه رفتن کار یک رنگان بود

                                    خودفروشان را به کوی می فروشان راه نیست

هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست

                                    ور نه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست

بنده پیر خراباتم که لطفش دایم است

                                   ور نه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست

حافظ ار بر صدر ننشیند ز عالی مشربیست

                                  عاشق دردی کش اندربند مال و جاه نیست

سودای رخش

دوش سوداي رخش گفتم ز سر بيرون كنم 

                                           گفت کو زنجير تا تدبير اين مجنون كنم‏

قامتش را سرو گفتم سر كشيد از من به خشم 

                                           دوستان از راست مي‏رنجد نگارم چون كنم‏

نكته ناسنجيده گفتم دلبرا معذور دار

                                           عشوه‏اي فرماي تا من طبع را موزون كنم‏      

زرد روئي مي‏كشم زان طبع نازك بيگناه

                                           ساقيا جامي بده تا چهره را گلگون كن‏

اي نسيم منزل ليلي خدا را تا به کي 

                                           ربع را بر هم زنم اطلال را جيحون كنم‏

من كه ره بردم به گنج حسن بی ‏پايان دوست                                                    

                                          صدگداي همچو خود را بعد ازين قارون كنم‏

اي مه صاحبقران از بنده حافظ ياد کن                                                            

                                            تا دعاي دولت آن حسن روز افزون كنم‏