منزل ویران
خرّم آن روز کزین منزل ویران بروم
راحت جــان طلـبم وز پی جانان بروم
گرچه دانم که بجایی نبرد راه غریب
من به بوی خوش آن زلف پریشان بروم
دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت
رخت بر بندم و تا ملک سلیــمان بروم
چون صبا با دل بیمار و تن بی طاقت
به هــواداری آن ســـروخرامان بروم
در ره او چوقلم گر به سرم باید رفت
با دل زخـم کش و دیده گــریان بروم
نذر کردم گر ازین غم بدر آیم روزی
تا درِ میکده شــادان وغزل خوان بروم
به هوا داری او ذرّه صفت رقص کنان
تا لب چشــمه خورشیددرخشان بروم
تازیان را غم احوال گرانباران نیست
پارسـایان مددی تا خوش و آسان بروم
ور چو حافـــظ نبرم ره ز بیابان بیرون
همره کوکـــبۀ آصـــف دوران بروم
علم و عمل اي دوست به مايي و مني نيست